بشنو از این غم که از غمها جداست

راز مه رویان اسرار خداست

دل حدیث عشق پر خون میکند

غم حدیث عشق و مجنون میزند

تب در این وادی به می نی میزند

راز مصلوبان این دی میزند

راز مصلوبان این ره هم نداست

همندای بی صدای رهنماست

رهنما از دیر عشاقان جداست

دیدن از یارای گفتنها جداست

گفتن از حق بهر گیتی  هم  خطاست

گفت ما را از سر منطق چه هاست

گفتمش یارای این دیدن رهاست

گفت لیلی گفتن و مجنون رواست؟

گفتمش مجنون یکی لیلی خداست

گفت لیلی ها در این معبد رهاست

گفتمش دیدن در آن معبد خطاست

گفت آن نامی که گفتی در بر منطق نماست

گفتمش یارا این منطق صباست

گفت از عاقل در این ده هم نماست

گفتمش عاقل در این ره بی بهاست

گفت پس پایان این ره ناکجاست

گفتمش عاقل نداند ره کجاست

گفت پایان ره دیوانگان را این سزاست

گفتمش دیوانگان را مقصد عاقل خطاست

گفت گویی مقصد دیوانگان ره کجاست؟

گفتمش دیوانه شو بینی که مقصدها رهاست  

راز معشوقه دراین بیت غزل سوخته نیست

راوی قصه چنین گفت که دل دوخته نیست

بازی دهر چنان بود بر قصه ما

که در این بازی سوزنده نفس  باخته نیست

اگر از ره به تو گویم  به من آواز زنی

که تو بازنده ترین رهرو زیبا صنمی

من ازاین ره به دلی رفته و پیدا شده ام

به دلی رفته و از ناز دل دوست هویدا شده ام

زندگی مثل یک بیت غزله اگه خوب بخونیمش به جای میرسیم که به خاطرش دفتر شعرو باز کردیم .

یک بیت کافیه تا راه پیدا بشه و یه غزل میتونه مارو به منزل برسونه .

مرغک دل از گل گلزار جان یک دم پرید

در نگارستان گل عطر  گلی همسو شنید

در جفای دل ندیدم  راهبی  مهرو  رسید

از صدای دل ز عطر گل کجا خواهی رسید