محتسب مستي به ره ديد و گريبانش گرفت             
                              

                 مست گفت:اي دوست اين پيراهن است افسار نيست

گفت:مستي،زان سبب افتان و خيزان مي روي                  

                 گفت:جرم راه رفتن نيست راه هموار نيست

گفت:مي بايد تو را خانه ي قاضي برم                       

                  گفت:رو صبح آي قاضي نيمه شب بيدار نيست

گفت:نزديک است والي را سراي آن جا شويم                   

                  گفت:والي از کجا در خانه ي  خمار نيست

گفت:تا دار وغه را گوييم در مسجد بخوا                            

                   گفت:مسجدخوابگاه مردم بد کار نيست

گفت:ديناري بده پنهان و خود را وا رهان                         

                  گفت :کار شرع ،کار درهم و دينار نيست  

گفت:از بهر غرامت جامه ات بيرون کنم                     

                 گفت:پوسيده است جز نقشي ز پودو تار نيست

گفت:آگه نيستي کز سر در افتادت کلاه                       

                  گفت :در سر عقل بايد،بي کلاهي عار نيست

گفت:مي بسيار خوردي،زان چنين بي خود شدي                

                  گفت:اي بيهوده گوحرف کم و بسيار نيست

گفت: بايد حد زنند هشيار مردم مست را                           

                   گفت:هشياري بيار اينجا کسي هشيار نيست!