تورا می خواهم و دانم که هرگز

به کام دل در اغوشت نگیرم

تویی ان اسمان صاف و روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

                                       زپشت میله های سردو تیره

                                       نگاه حسرتم حیران به رویت

                                       در این فکرم که دستی پیش اید

                                       و من ناگه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

از این زندان خامش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

کنارت زندگی از سر بگیرم

                                     در این فکرم من و دانم که هرگز

                                    مرا یارای رفتن زین قفس نیست

                                    اگر هم مرد زندانبان بخواهد

                                    دگر از بهر پروازم نفس نیست

زپشت میله های هر صبح روشن

نگاه کودکی خندد به رویم

چو من سرمی کنم اواز شادی

لبش با بوسه می اید به سویم

                                      اگر ای اسمان...خواهم که یک روز

                                      از این زندان خامش پر بگیرم

                                      به چشم کودک گریان چه گویم

                                      زمن بگذر که من مرغی اسیرم

من ان شمعم که با سوز دل خویش

فروزان می کنم ویرانه ای را

اگر خواهم که خاموشی گزینم

پریشان می کنم کاشانه ای را